W zasadzie nie byłoby w tym nic interesującego, gdyby nie… rodzice. Zebrali się w przedszkolu, posłuchali o dotychczasowych staraniach TPD, posłuchali też o szarych prognozach na przyszły rok szkolny. Chyba troszkę wkurzyli się, bowiem zaczęli zastanawiać się nad protestem w tej sprawie. Sądzicie, że będzie okupacja…? a może choćby pikieta…? albo petycje pisane tu i ówdzie…? a może wykorzystanie przedreferendalnej gorączki i zwrócenie się do polityków…? Oj, nie…

Rodzice postanowili, że na urzędniczą niemoc skorzystają z czegoś, o czym urzędnicy nie mają bladego pojęcia. Zaskoczą ich… Czym…? Ano kodeksem postępowania administracyjnego… Jak…? Ano tak, że w ubiegły piątek złożyli 157 imiennych pism skierowanych do PMŁ, w których żądają bezzwłocznego załatwienia sprawy na rzecz TPD (wszystko w oparciu o kpa). Zastrzegli termin: 7 dni. Nie mają takiego prawa? Być może, ale nawet o tym fakcie UMŁ musi poinformować każdego ze 157 petentów osobnym pismem…

O nietypowej formie protestu rodzice poinformowali media. Zorganizowali coś na podobieństwo konferencji prasowej. Była prasa, radio, telewizja. Po niedługim czasie w mediach ukazały się owoce tego spotkania. Urzędnicy dyskutujący o szansach w referendum (tzn. czy zachowają stołki) nagle zostali zaskoczeni „strajkiem włoskim” rodziców. Co ciekawe – w wypowiedziach dla mediów zaskoczeni urzędnicy zajmowali najróżniejsze stanowiska (często sprzeczne ze sobą). Na marginesie można zauważyć, że niektórzy urzędnicy nie zdają sobie sprawy, iż za każdą swoją wypowiedź muszą brać odpowiedzialność. Taką samą odpowiedzialność za ich wypowiedzi bierze UMŁ. Również społeczeństwo nie jest „ciemnym ludem” i na żądanie przydzielenia budynku przedszkolnego „nie kupuje” odpowiedzi: nie ma wolnych budynków. Oczywiście, że nie może być wolnych budynków, bo to byłaby niegospodarność UMŁ! Są jednak budynki, które łatwo i szybko można przywrócić jako typowo przedszkolne, w imię zaspokojenia potrzeby społecznej…

Strategia magistratu w kwestii przedszkoli jest tyleż ryzykowna, co… bezpieczna. Ryzykowna – bo w ubiegłym roku z ponad 5 tys. łódzkich sześciolatków do szkół poszło około 200. A dlaczego bezpieczna? Jeśli sześciolatki tradycyjnie wybiorą przedszkola i dla młodszych miejsc w nich znów zabraknie, winni będą… O nie, nie! Nie urzędnicy. Winni będą rodzice sześciolatków.

Rodzice najmłodszych uczniów Szkoły Podstawowej nr 1 w Zgierzu byli zszokowani, gdy na początku roku szkolnego zobaczyli toalety, z jakich muszą korzystać ich pociechy. – Udało nam się wreszcie zrobić zdjęcia, bo to naprawdę skandal. Pomijam już brud i smród, ale ośmioletnie dzieci nie mogą nawet zamknąć się w toalecie, bo nie ma klamek ani zamków – mówi rodzic, który nadesłał zdjęcia do redakcji. – Na przerwach radzą sobie w ten sposób, że jedno pilnuje drugiego, ale już podczas lekcji panie dwójki do toalety nie chcą puszczać. Nie ma też papieru toaletowego, nie ma mydła, nie ma ciepłej wody, nie ma ręczników, nie ma suszarek. Umywalki są pourywane. No, dramat – mówi wzburzony rodzic.

Dziura w budżecie uderzyła również w najmłodszych uczniów, czyli sześciolatków. Przed wakacjami magistrat namawiał rodziców, by posłali maluchy do szkolnych zerówek lub pierwszych klas. Od tego roku umożliwia to reforma. Szkoły – by ich przekonać – miały obiecywać wszystko, czego rodzice sobie życzyli: nowe meble i zabawki dydaktyczne, a nawet oddzielne świetlice. Sześciolatki w szkołach zwalniały bowiem miejsca młodszym dzieciom w przedszkolach, a przypomnijmy, że w tym roku w Łodzi zabrakło tych miejsc aż tysiąc!

Szkoły długo czekały na obiecane przez gminę pieniądze. Teraz okazuje się, że dostała je tylko połowa – po 10 tys. zł. Reszta zaledwie po 1000 zł albo wcale. – W zerówce miałam mieć nowe meble, ale te parę złotych nie wystarczyło. Sześciolatki siedzą więc na starych, trzeszczących krzesłach, przy stolikach, które ostatnie lata przeleżały w piwnicy zaprzyjaźnionej szkoły – denerwuje się wicedyrektorka z Widzewa. Jej koleżanka z innej podstawówki boi się, że w końcu któryś rodzic zapyta, gdzie obiecany dywan? Gdzie zabawki, dzięki którym maluchy miały się w szkole nie nudzić? – Dlatego odwlekam wywiadówki w nadziei, że wreszcie jakieś pieniądze dostanę – przyznaje ze wstydem dyrektorka.Dziura w budżecie uderzyła również w najmłodszych uczniów, czyli sześciolatków. Przed wakacjami magistrat namawiał rodziców, by posłali maluchy do szkolnych zerówek lub pierwszych klas. Od tego roku umożliwia to reforma. Szkoły – by ich przekonać – miały obiecywać wszystko, czego rodzice sobie życzyli: nowe meble i zabawki dydaktyczne, a nawet oddzielne świetlice. Sześciolatki w szkołach zwalniały bowiem miejsca młodszym dzieciom w przedszkolach, a przypomnijmy, że w tym roku w Łodzi zabrakło tych miejsc aż tysiąc!

Szkoły długo czekały na obiecane przez gminę pieniądze. Teraz okazuje się, że dostała je tylko połowa – po 10 tys. zł. Reszta zaledwie po 1000 zł albo wcale. – W zerówce miałam mieć nowe meble, ale te parę złotych nie wystarczyło. Sześciolatki siedzą więc na starych, trzeszczących krzesłach, przy stolikach, które ostatnie lata przeleżały w piwnicy zaprzyjaźnionej szkoły – denerwuje się wicedyrektorka z Widzewa. Jej koleżanka z innej podstawówki boi się, że w końcu któryś rodzic zapyta, gdzie obiecany dywan? Gdzie zabawki, dzięki którym maluchy miały się w szkole nie nudzić? – Dlatego odwlekam wywiadówki w nadziei, że wreszcie jakieś pieniądze dostanę – przyznaje ze wstydem dyrektorka.

Przedszkole przy ul. Przełajowej na Retkini znalazło wyjście. – Do przerzedzonych grup sześciolatków dokoptowało po kilku pięciolatków, grupę pięciolatków uzupełniło czterolatkami, a do czterolatków włączyło trzylatków. Rozumie pan? Zasada domina. Dzięki temu miejsca zwolnione przez sześciolatków zostały przeniesione do najmłodszej grupy i mogły je zająć dzieci, które wcześniej odeszły z kwitkiem – opowiada rodzic przedszkolaka z ul. Przełajowej, który zadzwonił do redakcji. A zadzwonił, bo – jak sam mówi – „wściekł się”. – Moje dziecko ma pięć lat. Chodziło do grupy Misiów i czuło się w niej świetnie. A teraz dowiaduję się, że ma chodzić ze starszymi o rok Pszczółkami, czy jakimiś Kangurkami! Nikt nas o nic nie pytał. Tak ma być i już – ojciec „Misia” jest zły jak niedźwiedź, którego wyrwano z zimowego snu.

(…)

Dyrektorka przedszkola z Retkini nie może obiecać, że to już koniec przetasowań. – Dziś znów ktoś może zabrać dziecko, bo do szkoły dowieźli akurat zabawki i już jest tam fajnie. Także dla nas, nauczycieli, to wielki problem.

Jak go rozwiązać? – Wybudować więcej przedszkoli.

- Po co? – pyta Szafran. – Za trzy lata wszystkie sześciolatki pójdą już obowiązkowo do szkoły i miejsc w przedszkolach wystarczy dla wszystkich.

Dyrektorzy oszacowali, czego im w szkołach brakuje i ile potrzebują pieniędzy. Podali informacje do gminy i… cisza. – Najmłodsze dzieci mają mieć zajęcia w salach, które trzeba od zera wyposażyć. Wciąż nie wiem, kiedy dostanę pieniądze, a już jest za późno! – denerwuje się dyrektorka poleskiej szkoły. – Na zrobienie mebli czeka się sześć tygodni, a do końca wakacji zostało pięć.

- Dla maluchów muszę kupić nowe ławki i krzesła z regulowaną wysokością. Miałam obiecane pieniądze, ale do dziś ich nie dostałam – opowiada dyrektor innej łódzkiej szkoły.

- Rodzicom moich sześciolatków gmina obiecała, że dzieci będą mieć trzy posiłki dziennie. Do dziś nie mogę się dowiedzieć, kto i jak to zorganizuje. No i kto zapłaci – słyszę od dyrektora kolejnej szkoły (wszyscy proszą o anonimowość).

Podczas szkolenia rodzice rozwiną umiejętności doradcze i nauczą się wspierać swoje dzieci w podejmowaniu decyzji o przyszłości zawodowej.

Szkolenie obejmować będzie 12 godzin kontaktowych. Poprowadzi je dr Anna Paszkowska-Rogacz.

Szkolenie odbędzie się w dniach 20.06.2009 i 27.06.2009 w godzinach 10:00 – 16:00 w siedzibie SWSPiZ w Łodzi, przy ul. Gdańskiej 121/123.

Osoby zainteresowane poroszone są o kontakt z Działem Pozyskiwania Funduszy, tel. (0 42) 664 22 78 lub e-mailowy: mkedzia@swspiz.pl.

Od początku maja pracownicy Wydziału Edukacji UMŁ organizują spotkania z rodzicami. Wczoraj zadzwonił do naszej redakcji Czytelnik, który był na takim spotkaniu w przedszkolu na Retkini. – Mój syn ma cztery i pół roku. Dlatego trochę się zdziwiłem, że ktoś zaprasza mnie na spotkanie dotyczące sześciolatków, ale szybko okazało się, że to, niestety, żadna pomyłka – opowiada Czytelnik. – Na spotkaniu rozpoznałem rodziców innych dzieci z grupy pięciolatków, pani z wydziału edukacji wyraźnie zaś zaznaczyła, że wszystko, co mówi, dotyczy także nas. A co mówiła? Tłumaczyła, w jak trudnej sytuacji znaleźli się rodzice trzylatków, dla których w przedszkolach zabrakło miejsc. Zachęcała, by im pomóc, czyli przepisać nasze dzieci do szkół, robiąc w przedszkolach miejsce dla maluchów. Zapewniała, że w szkole będzie fajnie. Dzieci będą się czuć prawie jak w przedszkolu. No i że szkoła jest dla nas tańsza. Nie ma czesnego, darmo jest także angielski i gimnastyka korekcyjna, za którą w przedszkolu płacimy.

Kilka spotkań już było, m.in. w Szkole Podstawowej nr 34 na Widzewie. – 23 rodziców zgodziło się wypisać swoich sześciolatków z przedszkola i zapisać do mojej placówki – mówi „Gazecie” Agnieszka Błażejczyk, dyrektorka SP nr 34. Sytuacja w szkole przy ul. Ćwiklińskiej jest jednak szczególna, bo przedszkole jest w tym samym budynku. – Plusy? W szkole nie ma czesnego. Sześciolatki uczestniczą we wszystkich, również bezpłatnych, zajęciach oferowanych przez szkołę, np. sportowych, rzeźbiarskich, komputerowych. Minusy? Dwa tygodnie ferii i przerwy świąteczne, w których rodzice muszą zapewnić dzieciom opiekę – waży argumenty Błażejczyk.

Co ostatecznie przekonało rodziców? – Zapewnienia wydziału edukacji, że dostaniemy pieniądze na odpowiednie wyposażenie sali dla sześciolatków, pomoce dydaktyczne, i że będą mieć swoją świetlicę czynną do siedemnastej.

Zaktualizowaliśmy informacje na naszej stronie: „Przenoszenie zerówek do szkół”.